கரை தொடும் அலைகள் #1

மீபத்தில் இலண்டனில் தாய்ப்பால் கொண்டு தயாரிக்கப்பட்ட ஐஸ்க்ரீம்களை ஒரு நிறுவனம் மிகுந்த விளம்பரங்களுக்கிடையில் விற்றுள்ளது. முதல் நாளே எக்கச்சக்கமாக ஐஸ்க்ரீம்கள் விற்றுத் தீர்ந்து விட்டனவாம். எனினும், பின்னர் அரசு தலையிட்டு தற்காலிகமாக விற்பனையை தடுத்து நிறுத்தியுள்ளது. சோதனைகளின் பின்னரே விற்பனையை அனுமதிப்போம் என்றும் கூறியுள்ளது. தாய்ப்பாலில் உள்ள கொழுப்புச் சத்துக்காகவே ஐஸ்க்ரீம்களில் தாய்ப்பால்  கலக்கப்பட்டுள்ளதாகவும், பெண்களுடைய முழு உடன்பாட்டுடனேயே ‘தயாரிப்பு’ நடைபெறுவதாகவும் சம்பந்தப்பட்ட நிறுவனம் தெரிவித்துள்ளது.

மார்க்ஸ் குறிப்பிட்ட  ‘சரக்குமயமாதல்’ (commodification) என்பதன் தீர்க்கமான உதாரணம் இதுதான். நுகர்வின் அகோரப் பசியில், கருப்பை தொடங்கி தாய்ப்பால் வரை அனைத்தும் சரக்காகி விட்டது.  உலகம் முழுவதும் பால் உற்பத்தி அபரிமிதமாக இருந்து வருகிறது. சில நாடுகளில் பால் கொள்முதல் விலை கட்டுபடியாகாமல், பாலை வீதியில் கொட்டும் போராட்டங்களும் சமீபத்தில் நடந்தேறின. இத்தகைய சூழலில், தாய்ப்பால் ஐஸ்க்ரீம்களின் தேவைதான் என்ன?  இத்தகைய அரிய ‘கண்டுபிடிப்புகளை’, சீக்கிரத்தில் அலுத்து விடும் மேட்டுக்குடி நுகர்வோர்களின், புதிய புதிய ருசிகளை நாடும் அடங்காத ரசனைகளுக்கு தீனி போடுவதற்காக,  முதலாளித்துவம் நிகழ்த்துகிறது. சந்தையில் போட்டியை சமாளிக்க விதவிதமான சரக்குகளை உருவாக்க முயலும் முதலாளித்துவ மூளை,  இன்னும் என்னென்ன மனித விரோதத் தன்மைகளை அடையுமோ?

நேபாளத்தில் ஐக்கிய மார்க்சிஸ்ட்லெனினிஸ்ட் கட்சியின் (ஐ.மா.லெ.க) ஜலாநாத் கனால் தலைமையில், ஐக்கிய நேபாளக் கம்யூனிஸ்டுக் கட்சி [மாவோயிஸ்ட்]-ன் (ஐ.நே.க.க [மா]) ஆதரவுடன் புதிய அரசு பதவியேற்றுள்ளதை நாம் அறிவோம். இதன் மூலமாக, மாதவ்குமார் நேபாள் பதவி விலகலுக்குப் பின்னர், பல மாதங்களாக நீடித்து வந்த அரசியல் நெருக்கடி தீர்க்கப்பட்டது. ஆனால், நேபாளக் காங்கிரசும், ஐ.மா.லெ.க-வின் வலதுசாரிப் பிரிவினரும், அவர்களுக்குப் பின்னிருந்து இயக்கும் இந்திய அரசும், எத்தனை காலம் புதிய அரசை இயங்க விடுவார்கள் என்பது ஐயத்திற்கிடமானதே. மேலும், புதிய அரசியல் சட்டம் நிறைவேறுமா, அரசு மற்றும் மாவோயிஸ்டுப் படைகளின் ஒருங்கிணைப்பு நடந்தேறுமா என கேந்திரமான பிரச்சினைகள் கேள்விக்குரியதாகவே நீடிக்கின்றன. கடந்த சில நாட்களில் இந்து நாளிதழ் வெளியிட்ட விக்கிலீக்ஸ் ஆவணங்களில், இந்திய அரசின் தலையீடுகளையும், அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் எவ்வாறு இந்தியாவின் தலையீட்டுடன் உடன்பட்டு ஒத்திசைந்து வருகிறது என்பதையும் தெளிவாகக் காணலாம்.

நேபாள மாவோயிசக் கட்சியிலும் சில குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வுகள் நடைபெற்று வருகின்றன. கடந்த ஆண்டு நவம்பர் இறுதியில் அக்கட்சியின் விரிவாக்கப்பட்ட பிளீனம் நடைபெற்றது. இப் பிளீனத்தில், நேபாளத்தில் உள்நாட்டு எதிரிகளை முன்னிலைப்படுத்தி போராட்டங்களை எடுப்பது, இந்தியாவின் தலையீட்டை முன்னிலைப்படுத்துவது, புரட்சியின் தற்போதைய கட்டம் முதலான பல்வேறு அம்சங்களில் கட்சியின் தலைவர் பிரசந்தா, துணைத் தலைவர்கள் பாபுராம் பட்டாராய், கிரண் ஆகியோரிடையே மாறுபட்டக் கருத்துக்கள் வெளிப்பட்டன. மூவரும் தனி அறிக்கைகள் மூலம் தமது கருத்துக்களை விரிவாக முன்வைத்தனர்.

7000-க்கும் மேற்பட்ட பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்ட பிளீனத்தில் ஒருமித்த முடிவுகள் எடுக்கப்படாத நிலையில், குறிப்பான கருத்து வேறுபாடுகளின் மீதான இறுதி முடிவை மத்தியக் காரியக் கமிட்டி எடுப்பது என முடிவு செய்யப்பட்டது. அதே வேளையில் பெரும்பான்மை அடிப்படையில், குறைந்தபட்ச செயல்திட்டம் உருவாக்கப்பட்டு நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது. அதன்படி, ஐ.நே.க.க(மா) செயல்பட்டு வருகிறது.  பின்னர், கிரண் மற்றும் பிரசந்தாவின் அறிக்கைகள் ஒன்றிணைக்கப்பட்டன. எனினும், மூன்று பிரிவுகளுக்கிடையிலான முரண்பாடுகளும், இரு வழிப் போராட்டமும் மென்மேலும் தீவிரமடைந்து வருகின்றது. தற்பொழுது, நேபாள மாவோயிசக் கட்சி தொழிற்சங்கம் மூன்றாக உடைந்து, மூன்று தனி அமைப்புகள் உருவாகியுள்ளன. தொழிற்சங்கப் பிரச்சினையில், கொள்கை சார்ந்த முரண்பாட்டை விடவும், நபர்கள், பிரிவுகள் சார்ந்த வேறுபாடே முதன்மையாக உள்ளது.

நேபாள மாவோயிசக் கட்சியில் நடைபெற்று வரும் உட்கட்சிப் போராட்டம் நமக்கு கவலையளிப்பதும், அதே வேளையில் கவனத்திற்குரியதுமாகும். அதே வேளையில், முதலாளித்துவப் பத்திரிக்கைளும், நேபாள புரட்சியின்  எதிரிகளும் அவதூறுகளையும், வதந்திகளையும் பரப்பி வருகின்றனர். குறிப்பாக, பாபுராம் பட்டாராய் கட்சியை பிளவுபடுத்துவதாக வந்துள்ள அவதூறை கட்சியின் தலைவர் பிரசந்தா மறுத்துள்ளார். அக்கட்சியின் அதிகாரபூர்வ ஏடான, ‘சிவப்பு நட்சத்திரம்’ ஏட்டில், வெளியாகியுள்ள ஒரு பேட்டியில், கட்சியின் செயலாளர் சி.பி.கஜூரேல் உட்கட்சிப் போராட்டத்தை கையாள்வதற்கான புதிய முறைகளை குறித்து சில கருத்துக்களை தெரிவித்துள்ளார்.

உட்கட்சிப் போராட்டத்தைக் கையாள்வதற்கென “பொதுவான சித்தாந்தரீதியிலான கருத்துக்கள், உதாரணமாக 21-ஆம் நூற்றாண்டில் ஏகாதிபத்தியத்தின் குணாம்சங்கள், குறித்த விவாதங்களை பகிரங்கமாகவே நடத்தலாம்; ஒத்த கருத்துடைய (Like-minded என கஜுரேல் குறிப்பிடுகிறார்) தலைவர்களும், அணிகளும் தனியே சந்தித்துக் கொள்ளலாம்; இரு வழிப் போராட்டம் குறித்த சம அளவில் உள்ள தலைவர்கள் தனிப்பட்ட முறையில் கூட கூடிப் பேசலாம்” ஆகிய முடிவுகள் உட்பட்ட ஐந்து அம்சங்களைக் கொண்ட புதிய முறைகளை கட்சி தீர்மானித்துள்ளதாகத் தெரிவித்துள்ளார். மேலும் பிறிதொரு பேட்டியில், இது வெறுமனே கோஷ்டி சண்டையல்ல, மாறாக கட்சியின் வளர்ச்சிக்குப் பயன்படத்தக்க சித்தாந்தப் போராட்டமே எனத் தெரிவித்துள்ளார்.  சித்தாந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பிரச்சினைகளின் அடிப்படையிலேயே வேறுபாடுகள் நிலவுவதாகவும், அத்தகைய விவாதங்களின் மூலமே இருபதாம் நூற்றாண்டின் புரட்சிகளின் பின்னர் நிகழ்ந்த பிரச்சினைகள் குறித்து ஒத்த கருத்தை எட்டவும், அதனை மக்களிடம் தெரிவிக்கவும் நாம் கடமைப்பட்டுள்ளோம் என்றும் தெரிவித்துள்ளார்.

ஐ.நே.க.க(மா)-வின் வரலாற்றை எடுத்துப் பார்த்தால், இது போன்று பல உக்கிரமான உட்கட்சிப் போராட்டங்கள் தொடர்ந்து நடைபெற்று வந்திருக்கின்றன. அதே வேளையில், இரு வழிப் போராட்டம் கட்சியின் ஒற்றுமையை சிதைத்து விடாமலிருக்கவும், ‘இரண்டு ஒன்றாவது’ எனும் அடிப்படையில், கருத்து வேறுபாடுகளைக் களைந்து ஒற்றுமை காண்பதற்கான வழிமுறைகளையும் அக்கட்சி தொடர்ந்து கடைபிடித்து வருகிறது. மேலும், துணிச்சலான முடிவுகளை எடுப்பதிலும், அரசியல் தேக்கநிலையை உடைக்க புதிய முடிவுகளை எடுக்கவும், அதனை பரிசோதித்து அனுபவம் பெறுவதிலும் அக்கட்சி என்றும் தயங்கியதில்லை.

ஆனால், பகிரங்கமாக தொழிற்சங்கம் உடைபடுவதும், புதிய அமைச்சரவைக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்படும் கட்சித் தோழர்கள் யாருக்கு நெருக்கமானவர்கள் என செய்திகள் அடிபடுவதும், அதனை கட்சி அதிகாரபூர்வமாக மறுக்க முன்வராததும், தற்போதைய உட்கட்சிப் போராட்டம் எந்த வகையில் நன்மை பயப்பதாக இருக்கும் என சிந்திக்க வைக்கிறது. கஜுரேல் தெரிவிக்கும் புதிய வழிமுறைகள் உண்மையில் கட்சியின் வளர்ச்சிக்கும், உட்கட்சிப் போராட்டத்தில் ஐக்கியத்திற்கும் வழிவகுக்குமா என்பதையும் பொறுத்திருந்து பார்க்க வேண்டியுள்ளது. நேபாள மக்கள் நடத்திய வீரம் செறிந்த போராட்டங்களும், அவர்களது எண்ணிறந்த தியாகங்களும், அதன் விளைவாக உருவான தீர்மானகரமான அரசியல் மாற்றமும் காப்பாற்றப்படும் என நம்புவோம்.

மிக மிகத் தாமதமாக ‘யுத்தம் செய்’ படம் பார்த்தேன். ‘வன்கொலைகளின் அழகியல்’, அது, இது எனப் பலரும் புகழ்ந்த படத்தில், எனக்கென்னவோ அப்படி எதுவும் தெரியவில்லை. நான் சாருவைப் போல தீடீரென்றோ, எப்பொழுதுமோ மிஷ்கினை வெறுக்கவில்லை. ஆனால், ‘யுத்தம் செய்’ செயற்கையாகவும், தட்டையாகவுமே இருந்தது. சேரனின் பொருந்தாத நடிப்பு, சொல்லப்படும் வன்முறையை படமாக்கிய விதம், நடுத்தர வர்க்க ஆவேசப் பூச்சு, மஞ்சள் சேலை சென்டிமெண்ட், அவரது cliched signatures… என கொஞ்சம் கூட மனதில் ஒட்டவில்லை.

அஞ்சாதே-யில் வன்முறைக் காட்சிகளில் இருந்த sensitivity முழுமையாக இத்திரைப்படத்தில் காணக் கிடைக்கவில்லை. ராம் கோபால் வர்மா என்று ஒருவர் இருந்தார். அவர் போன பாதையில் தான் மிஷ்கினும் பயணிக்கிறார் என்றுதான் தோன்றுகிறது.  துப்பாக்கியையும், குரோசாவாவையும் தாண்டாத வரை மிஷ்கினுக்கு முட்டுச் சந்து மட்டுமே காத்திருக்கிறது.

2 Comments

  1. தாய்ப்பாலில் ஐஸ்க்ரீம் பற்றிய செய்தி படித்தவுடன் யாராவது இது குறித்து எழுதமாட்டார்களா என்று நினைத்தேன் நீங்களாவது ஒரு பத்தி ஒதுக்கியதில் மகிழ்ச்சி. இன்றைய நேபாள நிலை பற்றி தெரிந்து கொள்ள எந்த வாய்ப்பும் அற்ற நிலையில் உங்கள் இடுக்கை ஓரளவு இன்றைய நிலை குறித்து அறிய உதவியது நன்றி. ஆனால் இந்த உட்கட்சி போராட்டம் சற்று கவலை அளிக்ககூடியதாகவே உள்ளது விரைவில் தீர வேண்டும் என்பதுதான் அனைவரின் விருப்பம். கிருஷ்ணா வேறு அங்கு சென்று உறவை பலபடுத்துகிறேன் என்கிறார் அங்குள்ள எத்தனை உறவுகளை சீரழித்திருக்கிறார் என்று தெரியவில்லை.

  2. இப்படி பத்திகளை தொடர்ந்து எழுதுங்கள். நேபாளம் குறித்த செய்திகளை தொடர்ந்து எதிர்பார்க்கிறேன்.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s