ஆரக்க்ஷன்: யாருக்கு எதிரானது?

கடந்த வெள்ளியன்று வெளியான ‘ஆரக்க்ஷன்’ (இடஒதுக்கீடு) திரைப்படம், வெளியாகும் முன்பே பஞ்சாப், ஆந்திரா, உத்தரப் பிரதேசம் ஆகிய மூன்று மாநிலங்களில் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. பிற மாநிலங்களிலும் சிற்சில அமைப்பினர் திரைப்படத்திற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து வருகின்றனர். தமிழகத்தில் விடுதலை சிறுத்தைகள் கட்சியினர் சென்னையில் ஆரக்க்ஷன் திரைப்படம் வெளியாகியுள்ள திரையரங்குகளுக்கு எதிரே கடந்த இரு தினங்களில் ஆர்ப்பாட்டம் நிகழ்த்தியுள்ளனர். பா.ம.க-வும் எதிர்ப்பு தெரிவித்துள்ளது. இத்திரைப்படம் இடஒதுக்கீட்டுக்கு எதிராகவும், தாழ்த்தப்பட்டோருக்கு எதிராகவும் எடுக்கப்பட்டுள்ளதாக எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் அமைப்புகள் கூறி வருகின்றன. தடை செய்த மாநில அரசுகளோ, சட்டம் ஒழுங்கை திரைப்படம் சீர்குலைத்து விடுமென கூறுகின்றனர். உண்மையில், ஆரக்க்ஷன் எதிர்க்கப்பட வேண்டிய படமா? இத்திரைப்படம் தலித்துகளுக்கு எதிரானதா? சட்டம் ஒழுங்கை சீர்குலைக்கக் கூடியதா?

முதலில் திரைக்கதையை சுருக்கமாகப் பார்ப்போம். பிரபாகர் (அமிதாப்) எனும் ஒரு தனியார் கல்லூரி முதல்வர், கல்வியை தொழிலாக அல்லாமல் சேவையாகக் கருதுகிறார். வறிய, ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்த மாணவர்களுக்கு இலவசமாக தனிப்பட்ட வகுப்புகள்(tuition) நடத்தியும், உதவிகள் செய்தும் முன்னேற்றுகிறார். இதன் மூலம் கல்லூரி நிர்வாகத்தில் உள்ள சில முதலாளிகளுக்கும், அரசியல்வாதிகளின் எதிர்ப்புக்கும் ஆளாகிறார். இந் நிலையில், உச்ச நீதிமன்றத்தின் பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கான 27 சதவிகித இடஒதுக்கீடு தீர்ப்பு வருகிறது. இதற்கான எதிர்ப்புக் குரல்களும், ஆதரவுக் குரல்களும் கல்லூரிக்குள்ளும் அரங்கேறத் துவங்குகின்றன.

இதனிடையே துணை முதல்வர் மித்திலேஷ் (மனோஜ் பாஜ்பாய்) தனியே கோச்சிங் சென்டர்கள் நடத்தி வருவதைக் கண்டறியும் பிரபாகர், மித்திலேஷின் மீது நடவடிக்கை எடுக்க முனைகிறார். ஆனால், மாநிலக் கல்வி அமைச்சருடனும், சில கல்லூரி நிர்வாக முதலாளிகளுடனும் கைகோர்த்துள்ள மித்திலேஷ், பிரபாகரை வெளியேற்றத் திட்டமிடுகிறான். பிரச்சினை முற்றுகிறது. இதனையொட்டி பிரபாகரை பேட்டியெடுக்க வரும் ஒரு பத்திரிக்கையாளரிடம், தான் இட ஒதுக்கீட்டை ஆதரிப்பதாக பிரபாகர் தெரிவிக்கிறார். பத்திரிக்கையோ பிரபாகர் தமது கல்லூரியில் இடஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்தவிருப்பதாக எழுதுகிறது. இதனைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் மித்திலேஷ் முதலானோர் பிரபாகரை வெளியேறுமாறு நிர்ப்பந்திக்கின்றனர். பிரபாகரும் வெளியேறுகிறார். அவரது நண்பரது குடும்பத்தினர் வசிப்பதற்காக அவர்  அளித்த வீட்டில், மித்திலேஷ் சாதுர்யமாக தனது கோச்சிங் சென்டரை அமைக்கிறான். தனது வீட்டை பறிகொடுக்கும் பிரபாகர், இலவசமாக மாணவர்களுக்கு கல்வி கற்பிப்பதன் மூலம், கல்வி வணிகமயமாவதற்கு எதிராகப் போராடி வெல்கிறார்.

இடஒதுக்கீடு எதிர்ப்பு, கல்வி வியாபாரம் ஆகிய இரு ஆதிக்க சாதி-உயர் வர்க்கக் கண்ணோட்டங்கள், மனோபாவங்கள், போக்குகளுக்கு எதிராக வெளிவந்துள்ள மேற்கூறிய திரைக்கதை கொண்ட திரைப்படத்தைதான் தலித் எதிர்ப்பு, இடஒதுக்கீட்டு எதிர்ப்புத் திரைப்படம் என எதிர்க்கிறார்கள். உண்மையில், இத்திரைப்படத்திற்கு எதிராக பா.ஜ.கவினரும், அன்று மக்களை பரிதவிக்க விட்ட AIIMS மாணவர்களும், தெருக்கூட்டும் போராட்டம் நடத்திய ‘Youth for Equality’ குலக்கொழுந்துகளும் தான் போராடியிருக்க வேண்டும். ஆனால், வேடிக்கை என்னவென்றால், இடஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்தக் கோரிப் போராடும் பகுஜன் சமாஜ், வி.சி, பா.ம.க தொண்டர்கள் இத்திரைப்படத்தை தடை செய்யப் போராடுகின்றனர்.  நேற்று மதியம் சென்னை ஈகா தியேட்டரில் புகுந்த பகுஜன் சமாஜ் கட்சித் தொண்டர்கள் திரையிடலுக்கு எதிராகக் கலகம் விளைவிக்க, மீதமிருந்த காட்சிகளும் ரத்து செய்யப்பட்டுள்ளன. ‘கற்பி, ஒன்று சேர், கலகம் செய்’ என்றார் அம்பேத்கர். ‘கற்பி’ எனும் சொல்லும், பொருளும் மட்டும் உ.பி முதல் தமிழகம் வரை தலித்தியப் பிழைப்புவாதிகளால் ஒருமித்தமாக ‘தீண்டத்தகாத’ பொருளாக ஒதுக்கப்பட்டு விட்டது. அதன் விளைவாக், பஜ்ரங் தள் செய்ய வேண்டிய ‘சமூகப் பணியில்’ பகுஜன் சமாஜ் கட்சி ஈடுபடும் அவலத்தை நாம் காண நேர்ந்திருக்கிறது.

இந்த கண்மூடித்தனமான ஆர்ப்பாட்டங்களுக்கு தேசிய பட்டியலிடப்பட்ட சாதியினர் கமிஷனின் தலைவர் பி.எல்.புனியாவின் கருத்துக்கள்தான் அடிப்படையாக விளங்குகின்றன. புனியா திரைப்படத்தைக் கண்ணையும், காதையும் திறந்து வைத்துதான் பார்த்தாரா என உண்மையிலேயே சந்தேகமாக இருக்கிறது. ஏனெனில், அவர் சர்ச்சைக்குரியதாகக் குறிப்பிடும் காட்சிகள் அனைத்திலும் சாதி வெறிக்கு சரியான பதிலடி தரப்படுகிறது. காட்சிக் கண்ணோட்டத்தில் ஒடுக்கப்பட்டோரின் நியாயம் வலியுறுத்தப்படுகிறது. அதன் பிறகும், புனியா முன்வைத்த அடிப்படையற்ற கருத்துக்களை முன்வைத்துதான் தற்பொழுது மடத்தனமான ஆர்ப்பாட்ட அக்கப்போர்களை அரங்கேற்றி வருகின்றனர்.

உதாரணங்களாக, திரைப்படத்தின் முதல் பாதியில், தீபக் குமார் (சயீப் அலி கான்) இடஒதுக்கீட்டுக்கு எதிரான வாதங்களை ஆவேசத்துடனும், கூர்மையாகவும் தவிடுபொடியாக்குகிறார். பிரபாகர் இடஒதுக்கீட்டின் நியாயத்தை அழுத்தமாகவும், ஆழமாகவும் எடுத்துரைக்கிறார். பல்வேறு கதாபாத்திரங்களின் மூலமாகவும், சம்பவ அமைப்புகள் மூலமாகவும் இடஒதுக்கீடு குறித்த விவாதம் திரைக்கதையினூடாகக் கட்டியமைக்கப்படுகிறது.

தீபக் குமார், மித்திலேஷ், சுசாந்த் (பிரதீக்) ஆகியோருக்கிடையில் நடைபெறும் விவாதத்தில், கஷ்டப்பட்டு முன்னேறுமாறு நக்கலாக சாடுகிறான் மித்திலேஷ். “கஷ்டப்படுவதைப் பற்றி எங்களுக்கு கூறுகிறாயா? உனக்கு சவரம் செய்யவும், உடை வெளுக்கவும், உனது உள்ளாடைகளைக் கூட வெளுக்கவும், நாற்று நடவும், பாரம் சுமக்கவும், மாடு அறுக்கவும் நூற்றாண்டுகளாக உழைத்து உழைத்து ஓடாகத் தேயும் எங்களுக்கு, கஷ்டப்படுவதைப் பற்றி நீ கூறுகிறாயா?” என தீபக் கேட்கும் பொழுது, “வெட்டுப்பட்டு செத்தோமடா மேலவளவுல…” பாடல்தான் நினைவுக்கு வந்தது. தகுதியை வைத்து போட்டியிடு, ஏன் ஒதுக்கீடு கேட்கிறாய் என சுசாந்த் வினவ, “உண்மைதான். போட்டி போடலாம். ஆனால், பந்தயமென்றால் ஒரே கோட்டில் நின்றுதான் ஓடத் துவங்க முடியும். எனது சகோதரன் மலத்தை அள்ளி சுமந்து, சுத்தம் செய்து விட்டு வந்துதான் படிக்க முடியும். எனது சகோதரி  அன்றாடம் பத்து மைல் நடந்து பத்துக் குடம் தண்ணீர் சுமந்து வந்த பின்னால்தான் புத்தகத்தைத் தொட முடியும். நீ அலுங்காமல், குலுங்காமல் காரில் வந்திறங்கி படிப்பாய். இதுதான் சமமான போட்டியா?” என பதிலிறுப்பான் தீபக்.

பிறிதொரு காட்சியில், இலவசமாகப் பாடம் நடத்தும் பிரபாகரிடம் சில பெரிய மனிதர்கள் தமது பிள்ளைகளுடன் வந்திறங்கி தமது பிள்ளைகளுக்கு மட்டும் தனி வகுப்பு நடத்துமாறும், ஏனெனில் மற்ற பிள்ளைகள் அருகில் வந்தாலே நாறுகிறதென்றும் கூறுகின்றனர். “உங்கள் சிந்தனைதான் நாறுகிறது. எனக்கு எல்லா மாணவர்களும் ஒன்றுதான். எல்லோருக்கும் ஒரே வகுப்புதான்” என்பார் பிரபாகர். பிரபாகருக்கும், தீபக்கிற்குமான உரையாடலில் தீபக், பிரபாகரின் நடுநிலைமையை தனது தீர்க்கமான கேள்விகளால் சுட்டெரிப்பான். பிரபாகரின் மகள் (தீபிகா படுகோன்) கசப்புணர்வை மறக்கக் கூடாதா என வினவ, “இது நூற்றாண்டுகளாக எம்மை வாட்டும் துயரம்.” என பதிலளித்து விலகுவான் தீபக். பிரபாகருக்கும், அவரது மகளுக்கும், அவரது மனைவிக்கும் இடையில் நடைபெறும் விவாதங்களில் ‘மேன்மக்களின்’ இடஒதுக்கீட்டு எதிர்ப்பை சுருக்கமாகவும், ஆழமாகவும் மறுத்துரைப்பார் பிரபாகர்.

தீபக் குமார் ஆக்ரோஷமாக முன்வைக்கும் கருத்துக்கள் இந்தி வணிக சினிமாவில், ஏன், இந்தியாவில் எந்த வணிக சினிமாவிலும் நாம் ஒருபோதும் காணாதது. அதுவும், ஆதிக்க சாதித் திமிர்க் கோலோச்சும் வட மாநிலங்களில், இத்தகைய வசனங்கள், தடை செய்யப்படாத இடங்களிலாவது ஒலிக்கும் என்று நினைத்தாலே மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. அதே வேளையில், கருத்தாக்க ரீதியாகவே திரைப்படத்தின் கருத்துக்களில் குறிப்பிடத்தக்கதொரு தவறும் இருக்கிறது. அதாவது, அரசு கல்வி நிறுவனங்களில் இடஒதுக்கீடு இருப்பதால்தான் தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் பெருகுவதும், அதன் மூலம் கல்வி வணிகமயமாதல் நடைபெறுவதாகவும், இதனைத் தடுக்க அரசு ஒடுக்கப்பட்ட சாதியின மாணவர்களுக்கு சிறப்புப் பயிற்சி அளிப்பதன் மூலம் இடஒதுக்கீட்டை படிப்படியாக கடந்து வரலாம் என்ற கருத்தும் இலை மறை காயாக முன்வைக்கப்படுகிறது. திரைப்படத்தின் திரைக்கதை ஆசிரியரும் அக்கருத்தை ஒரு செய்தியில் வெளிப்படுத்துகிறார்.

அடிப்படையில், தனியார்மயம்-தாராளமயக் காலகட்டத்தின் மாறிய கல்விக் கொள்கைகள் காரணமாகவே, உள்நாட்டு கல்வி வியாபாரிகளையும், பன்னாட்டு கல்வி வியாபாரிகளையும் கொண்டு கல்வியைச் சந்தைமயப்படுத்துவது, அரசு படிப்படியாக விலகிக் கொள்வது எனும் உலக வங்கியின் கட்டளைக்கேற்பவே, கல்வியில் தனியார்மயம் புகுத்தப்பட்டது. இன்று புற்றீசல்களாக பெருகியும் நிற்கிறது. இதற்கு இடஒதுக்கீட்டைக் காரணமாக்குவது ஆதிக்கசாதி-உயர் வர்க்கத்தினரின் கல்விச் சந்தை நோக்கிய நகர்வுக்கு நியாயம் கற்பிப்பதாக அமைகிறது. அதே வேளையில், தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் இடஒதுக்கீடு கொண்டு வரப்பட வேண்டுமா என்பதிலும் திரைப்படம் தெளிவான நிலைப்பாட்டை முன்வைக்கவில்லை.

எனவே, திரைப்படத்தின் இரண்டாம் பகுதி கல்வி வணிகமயமாதல் போக்கை பொதுவில் எதிர்க்கும் சில கருத்துக்களை முன்வைத்தாலும், முதல் பாதியில் உள்ள தெளிவான இடஒதுக்கீட்டு ஆதரவு நிலையிலிருந்து நழுவி, குழப்பத்துடனும், தயக்கத்துடனும் நகர்ந்து செல்கிறது. வேறு வழியின்றி, கற்பனையான முடிவில்லாத முடிவுக்கு, செயற்கையான தீர்வாக கல்லூரியின் நிறுவனர் மீண்டும் பிரபாகரை கல்லூரி முதல்வராக்குவதாகவும், அவர் அங்கே இலவசமாக ஒடுக்கப்பட்ட சாதி மாணவர்களுக்கு சிறப்புப் பயிற்சி அளிப்பதாகவும்  முடிவடைகிறது. முதல் பாகத்தில் அழுத்தமாகக் கட்டியமைக்கப்படும் திரைக்கதை, பிற்பாதியில் ‘சினிமாத்தனமாக’ முடிவுறுவது தற்செயலானதல்ல. மாறாக, உள்ளடக்கரீதியாக எடுத்துக் கொண்ட இடஒதுக்கீட்டுப் பிரச்சினையை அதன் ஒட்டுமொத்தத்தில் ஆய்வு செய்வதிலும், அதற்கான சரியான தீர்வுகளை நோக்கிப் பயணிப்பதிலும் உள்ள கண்ணோட்டப் பிரச்சினையே காரணமாக விளங்குகிறது. அதே வேளையில், திரைப்படத்தை உள்வாங்காமல் இக்கருத்தை விவாதிப்பது சாத்தியமில்லை. ஆனால், இங்கே என்ன நடைபெறுகிறது? தலித்துகளையும், இடஒதுக்கீட்டையும் இழிவுபடுத்துவதாக கிளப்பி விடப்பட்டுள்ள ஒரு வதந்தியின் விளைவாக திரைப்படத்தைக் காண்பதே சிக்கலாகியுள்ளது.

படத்தின் திரைக்கதை ஆசிரியர் அஞ்சும் ராஜாபாலி ஒரு செய்தியில் குறிப்பிடுகிறார். “இத்திரைப்படம், சாதியம் எனும் பழைய தீராத காயத்தை நேரடியாக எதிர்கொள்கிறது. அதன் விளைவாக, நமது சமூகத்தில் காலங்காலமாக நிலவும் பல்வேறுபட்ட தப்பெண்ணங்களையும், காழ்ப்புணர்ச்சிகளையும் திரைப்படம் எதிரொலித்தாக வேண்டியுள்ளது. இல்லையேல், ஒரு ஊக்கமான விவாதம் சாத்தியப்படாது. திரைப்படத்தின் நாடகத்தன்மையின் மீதோ, மக்களது கவனத்தை ஈர்ப்பதற்கான அதன் இயலாமை குறித்தோ, பலருக்கும் வேறுபட்ட கருத்துக்கள் இருக்கலாம். ஆனால், இடஒதுக்கீட்டைப் பொருத்தவரை திரைப்படம் சரியாகவே விவாதிக்கிறது. ”

இடஒதுக்கீட்டைப் பொருத்தவரை இத்திரைப்படம் சரியாகவே விவாதிக்க முயல்கிறது என்று சொல்லலாம். ஆம், இது ஒரு முழுநிறைவான திரைப்படம் அல்ல. ஆனால், ஒரு அவசியமான விவாதத்தை ஒடுக்கப்பட்டோர் தரப்பில் நின்று எழுப்புவதற்கான கூறுகளைக் கொண்ட திரைப்படம். ஆனால், அப்படியொரு விவாதத்திற்கான சாத்தியப்பாடுகள் முளையிலேயே கிள்ளியெறியப்பட்டு விட்டன என்பதைத்தான் தற்பொழுது காண்கிறோம். இத்திரைப்படம் உண்மையில் அனைவரும் காண வேண்டிய திரைப்படம் என்பது மாத்திரமல்ல, பரவலாக பிரபலப்படுத்தப்பட வேண்டிய படமும் கூட. முற்போக்காளர்கள் இத்திரைப்படத்திற்கு எதிராக அல்ல, மாறாக திரைப்படத்தை மொழி மாற்றம் செய்து வெளியிட்டு பரவலாக கொண்டு செல்லவும், மாணவர்களுக்கு இலவசக் காட்சிகள் ஏற்பாடு செய்யக் கோரியும் தான் போராட்டம் நடத்த வேண்டும். அவ்வகையில், நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் கண்மூடித்தனமான எதிர்ப்பை, எதிர்த்து முறியடிக்க வேண்டும். சில மாநில அரசுகள் சொல்வது போல் இத்திரைப்படம் இடஒதுக்கீட்டுக்கு ஆதரவாக முன்வைக்கும் கருத்துக்களால் சட்டம் ஒழுங்கு கெடும் என்றால், அத்தகைய அநீதியான சட்டம் ஒழுங்கு கெடுவதே மக்களுக்கு நல்லது.

8 thoughts on “ஆரக்க்ஷன்: யாருக்கு எதிரானது?

Add yours

  1. நீங்கள் சொல்வது போலவே, கதையின் முதல் பகுதி இருப்பினும், இயக்குனரின் மற்ற படங்களையும் நீங்கள் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிட்டுமானால் பாருங்கள், அப்போதுதான் இயக்குனருடைய சூட்சுமம் புரியும். எதற்க்கும் இப்பதிவையும் ஒரு படி படித்து வையுங்கள். http://mellathamizhini.blogspot.com/2011/08/blog-post_35.html

  2. மிக அருமையான விமர்சனக் கட்டுரை. நான் இன்னும் படத்தைப் பார்க்கவில்லை. உங்கள் கட்டுரை பார்ப்பதற்கும், பிறரை பார்க்க வைப்பதற்கும் தூண்டுகிறது.

  3. நன்றி தோழர்.. படம் ஏன் எதிர்க்கப்படுகிறது? உண்மை என்ன என்று புரியாமல் இருந்தேன். அருமையான விமர்சனம்..

  4. படத்தைப் பார்க்கவில்லையெனினும், உங்கள் விமர்சனம் பார்க்கும் ஆவலை உண்டாக்குகிறது….

    ஆனாலும் படத்தைப் பற்றி நீங்கள் குறிப்பிட்டுள்ளவை
    // கருத்தாக்க ரீதியாகவே திரைப்படத்தின் கருத்துக்களில் குறிப்பிடத்தக்கதொரு தவறும் இருக்கிறது. அதாவது, அரசு கல்வி நிறுவனங்களில் இடஒதுக்கீடு இருப்பதால்தான் தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் பெருகுவதும், அதன் மூலம் கல்வி வணிகமயமாதல் நடைபெறுவதாகவும், இதனைத் தடுக்க அரசு ஒடுக்கப்பட்ட சாதியின மாணவர்களுக்கு சிறப்புப் பயிற்சி அளிப்பதன் மூலம் இடஒதுக்கீட்டை படிப்படியாக கடந்து வரலாம் என்ற கருத்தும் இலை மறை காயாக முன்வைக்கப்படுகிறது. //

    //தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் இடஒதுக்கீடு கொண்டு வரப்பட வேண்டுமா என்பதிலும் திரைப்படம் தெளிவான நிலைப்பாட்டை முன்வைக்கவில்லை.எனவே, திரைப்படத்தின் இரண்டாம் பகுதி கல்வி வணிகமயமாதல் போக்கை பொதுவில் எதிர்க்கும் சில கருத்துக்களை முன்வைத்தாலும், முதல் பாதியில் உள்ள தெளிவான இடஒதுக்கீட்டு ஆதரவு நிலையிலிருந்து நழுவி, குழப்பத்துடனும், தயக்கத்துடனும் நகர்ந்து செல்கிறது.//

    படத்தின் ஆரம்பத்தில் தெளிவான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தாலும் (இட ஒதுக்கீட்டின் மீது),இறுதியில் அதற்கான தீர்வை, இத்தகைய முடிவைத்தான் இயக்குனரும் விரும்புகிறார் என்பதாகவும் எடுத்துக்கொள்ளலாம் அல்லவா.

  5. //வேறு வழியின்றி, கற்பனையான முடிவில்லாத முடிவுக்கு, செயற்கையான தீர்வாக கல்லூரியின் நிறுவனர் மீண்டும் பிரபாகரை கல்லூரி முதல்வராக்குவதாகவும், அவர் அங்கே இலவசமாக ஒடுக்கப்பட்ட சாதி மாணவர்களுக்கு சிறப்புப் பயிற்சி அளிப்பதாகவும் முடிவடைகிறது.//

    இதுதான் படத்தின் மூலம் அவர்கள் சொல்லுகிற அரசியல் என்பது உங்களுக்குப் புரியவில்லையா….சிறப்புப் பயிற்சி ஒன்று மட்டுமே போதும் என்பது தானே அவர்கள் சொல்லப்படும் தீர்வாக இறுக்கிறது.

    // முதல் பாகத்தில் அழுத்தமாகக் கட்டியமைக்கப்படும் திரைக்கதை, பிற்பாதியில் ‘சினிமாத்தனமாக’ முடிவுறுவது தற்செயலானதல்ல. மாறாக, உள்ளடக்கரீதியாக எடுத்துக் கொண்ட இடஒதுக்கீட்டுப் பிரச்சினையை அதன் ஒட்டுமொத்தத்தில் ஆய்வு செய்வதிலும், அதற்கான சரியான தீர்வுகளை நோக்கிப் பயணிப்பதிலும் உள்ள கண்ணோட்டப் பிரச்சினையே காரணமாக விளங்குகிறது. //

    அதைக் கண்ணோட்டப் பிரச்சினையாக மட்டுமே பார்க்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை.. மேலும் படத்தின் ஆரம்பத்தில் என்ன தான் சொல்லப்பட்டாலும் இறுதியில் அவர்கள் வைக்கிற தீர்வை வைத்து தானே நாம் படத்தைப்ப பற்றி முடிவு செய்ய முடியும்.

    சிராஜ் சொல்வது போல இயக்குனரின் ஒட்டுமொத்தப் படத்தையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டே இப்படத்தைப் பற்றியும் பேச முடியும்.பல பிற்போக்குப் படங்களை எடுத்தவர் …சித்தாந்த ரீதியில் மாறி இது போன்று படங்களையும் எடுப்பார் என்பதை நம்ப முடியவில்லை.

    படத்தினைப் பார்க்கவில்லையெனினும் உங்களிருவரின் விமர்சனங்களை வைத்து எனது புரிதலைச் சொல்லியுள்ளேன்.

  6. //தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் இடஒதுக்கீடு கொண்டு வரப்பட வேண்டுமா என்பதிலும் திரைப்படம் தெளிவான நிலைப்பாட்டை முன்வைக்கவில்லை.எனவே, திரைப்படத்தின் இரண்டாம் பகுதி கல்வி வணிகமயமாதல் போக்கை பொதுவில் எதிர்க்கும் சில கருத்துக்களை முன்வைத்தாலும், முதல் பாதியில் உள்ள தெளிவான இடஒதுக்கீட்டு ஆதரவு நிலையிலிருந்து நழுவி, குழப்பத்துடனும், தயக்கத்துடனும் நகர்ந்து செல்கிறது.//

    படத்தின் ஆரம்பத்தில் தெளிவான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தாலும் (இட ஒதுக்கீட்டின் மீது),இறுதியில் அதற்கான தீர்வை, அத்தகைய முடிவைத்தான் இயக்குனரும் விரும்புகிறார் என்பதாகவும் எடுத்துக்கொள்ளலாம் அல்லவா.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Powered by WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: