கோ மாமிசம்!

தொப்புள் கொடி அறுத்த நாள் முதலாய்
எனது எலும்புகளின் எலும்பாய்
எனது குருதியின் பாய்ச்சலாய்
என்னுடன் உடன் வந்திருக்கிறது கோ மாமிசம்.

என்னை நீ ஊரை விட்டு விரட்டிய போதும்,
எனது காலடித் தடங்களைக் கூட
தீண்டத்தகாதவையாக நீ கருதிய போதும்,
என்னை ஒரு மனிதனாகக் கூட நீ எண்ணாத போதிலும்,
என்னோடு உடன் நின்றதும்,
என்னை இதுவரை அழைத்து வந்ததும்
எனது மாட்டுக்கறிதான்.

நீ உனது முன்னோர்களின்
பெருமைகளை தம்பட்டமடித்தவாறு
நெய்யிலே மிதக்கிறாய்.

பால் கறப்பதற்காக
பசுவின் காம்புகளைப் பிடித்திழுக்கையில்
அதன் முகத்தில் படரும் வலி
உனது மெல்லிய மனதைத் தொடுவதில்லை.

மாட்டுத் தோலால் செய்த செருப்பை
அணிந்து கொண்டு வலம் வருகையில்
உனது இரக்கவுணர்ச்சி குமுறுவதில்லை.
உனது சாவிலும், அத்தனை சடங்குகளிலும்
மாட்டுத் தோல் மேளமாக முழங்கும் பொழுது
நீ அதிர்ந்து விடுவதில்லை.

ஆனால்,
எனது பசியாற்றும் பொழுது மட்டும்
கொல்லையில் நிற்கும் மாடு
உனக்குக் கோவில் தெய்வமாகி விட்டதா?

விசித்திரமான இரக்கவுணர்ச்சிதான் போ.

சுரேஷ் குமார் திகுமார்த்தி எழுதிய தெலுங்குக் கவிதையைத் தழுவியது.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s