கால்பந்து: தொடரும் காதல் கதை!

“ஒருவேளை காதலைத் தேடுவதற்காகவே நாம் இந்த உலகத்தில் இருக்கிறோம். மீண்டும் மீண்டும் காதலைக் கண்டடையவும், தொலைக்கவும்… ஒவ்வொரு காதலுடனும் நாம் புதிதாய் பிறக்கிறோம். ஒவ்வொரு காதல் முடிவுறும் பொழுதும், ஒரு புதிய காயத்தைப் பெறுகிறோம். நான் பெருமைக்குரிய தழும்புகளைப் பெற்றிருக்கிறேன்.”

இஸபெல் ஆலண்டே, சிலி எழுத்தாளர்

கால்பந்தாட்ட உலகக் கோப்பை, சமீபத்திய தமிழ் சினிமாக்களைப் போல, பல ட்விஸ்டுகளோடு பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அர்ஜெண்டைனா, ப்ராசீல் முதலான, நாடுகளைக் கடந்து ரசிகர்கள் விரும்பும் அணிகள் தோற்றுப் போக, யாருமே எதிர்பார்க்காத அணிகள் அடுத்த கட்டத்திற்கு முன்னேறியிருக்கின்றன. “பெட்டிங் நடக்கிறது”, “கிளப் மேட்சில் காசுக்காக விளையாடும் போது காட்டும் ஆர்வம் உலகக் கோப்பையில் இல்லை” என எத்தனை சர்ச்சைகள் கிளம்பினாலும், கோடிக்கணக்கான மக்கள் ஆர்வத்தோடு உலகக் கோப்பை போட்டிகளை கண்டு களிக்கிறார்கள். கூச்சலிடுகிறார்கள். கண்ணீர் விட்டு அழுகிறார்கள். கொண்டாடி மகிழ்கிறார்கள்.

fans

கால்பந்து விளையாட்டை கண்டு ரசிப்பது ஒரு இனிய காட்சி அனுபவம். ரத்தம் சொட்ட சொட்ட கிளாடியேட்டர்களை மோத விட்டு ரசித்த பண்டைய ரோம நாகரிகத்திலிருந்து, சிறு ஃபவுலைக் கூட அனுமதிக்காத இன்றைய கால்பந்தாட்டத்தை ரசிக்கும் நாகரிக சமூகம் வரை, மாபெரும் நேரடி காட்சி அனுபவங்களை மக்கள் விரும்புகிறார்கள். அரசுகளும் விரும்புகின்றன. விரும்பாதவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

காட்சி அனுபவமாக ஒரு விளையாட்டை விரும்புவது அல்லது விரும்ப மறுப்பது ஒரு புறம் இருக்கட்டும். அதனை நேரடி செயலாக, நாமே விளையாடி பார்ப்பது முற்றிலும் வேறான அனுபவம். ஏறத்தாழ, ஒரு மனித உறவின் அனைத்து இன்ப, துன்ப சாத்தியப்பாடுகளையும் உடைய அனுபவம். எனக்கும், கால்பந்துக்குமான காதல் உறவும், அப்படி ஒரு கதைதான்.

விழியில் விழுந்து, காலில் வளர்ந்த உறவே!

கால்பந்துடனான எனது முதல் நினைவு மதுரை ரேஸ்கோர்ஸ் மைதானத்துடன் துவங்கியது. எனக்கு 7-8 வயது இருக்கலாம். எனது அப்பா என்னை ஒரு மேட்சுக்கு அழைத்து சென்றிருந்தார். அணிகளெல்லாம் நினைவில்லை. ஆனால், அப்பா மாத்திரமல்லாமல், மொத்த கேலரியும் செய்த ஆரவாரம் என்னை திகைப்பிலும், இனம் புரியாத மகிழ்ச்சியிலும் ஆழ்த்தியது. மேட்ச் முடிந்தவுடன், சிறிய தடுப்புகளை தாண்டி (அக்காலங்களில் இன்று போல கம்பி வலைகள் கிடையாது) வென்ற அணியினரை மொத்தக் கூட்டமும் சூழ்ந்து கொண்டு, கொண்டாடித் தீர்த்தது. அப்படி ஒரு கட்டற்ற மகிழ்ச்சி கரைபுரண்டோடிய திருவிழாவை, இன்று வரை நான் எந்தவொரு அரசியல், இலக்கிய, ஏன் மத நிகழ்வில் கூட கண்டதில்லை. அப்படி ஒரு உற்சாகம்.. குதூகலம்.. ஆரவாரம்.. கோலாகலம்..

ஆனால், வெகு காலம் கழித்துதான், ஒரு புதிய பள்ளிக்கு மாறிய பொழுதுதான், முதல் முறையாக நான் கால்பந்து விளையாடினேன். அதற்கு முந்தைய பள்ளி ஒரு மாடி வீட்டில் நடந்து கொண்டிருந்து. ஆக, ஏறத்தாழ குமரப் பருவத்தில் அடியெடுத்து வைக்கும் தருணத்தில்தான், முதல் முறையாக சக மாணவர்களோடு ஓடி விளையாடினேன். கிரிக்கெட் விளையாட பயன்படும் சிறிய ரப்பர் பந்துதான் எங்களது ஃபுட்பால். கொஞ்சம், கொஞ்சமாக ரப்பர் பந்து ஃபுட்பாலில் கோல் போடும் திறன் பெற்றவனானேன். அது உண்டாக்கிய மகிழ்ச்சியும், கர்வமும் மேலும் மேலும் கால்பந்து ஆர்வத்தை முடுக்கி விட்டது.

பின்னர், பள்ளியில் பி.டி ஆசிரியர் ஃபுட்பால் கொண்டு வந்தார். எங்களது உற்சாகம் கரைபுரண்டோடியது. எங்களது வகுப்பு மாணவிகள் மைதானத்தை கடந்து செல்லும் பொழுது, நாங்கள் அடித்த ஷாட்டுகளும், கோல்களும், நாங்கள்தான் இந்திய கால்பந்தின் எதிர்காலத்தை தீர்மானிக்கப் போகிறவர்கள் எனும் இறுமாப்பை ஏற்படுத்தியது. கால்பந்தையே ஏன் வாழ்க்கைத் தொழிலாக கொள்ளக் கூடாது எனும் எண்ணம் பரவசத்தை ஏற்படுத்தியது. அதனை அமல்படுத்த முயன்ற அடுத்த சில ஆண்டுகளில், ஒரு புதிய உலகத்தை காணும் வாய்ப்பு கிட்டியது. ஆம். அது வேறு ஒரு உலகம். பலரும் அறியாத உலகம்.

வண்ண வண்ண டிரங்கு பெட்டிகளின் உலகம்

கால்பந்து, கூடைப்பந்து முதலான பல்வேறு விளையாட்டுகளையும் ‘ஊக்குவிக்கும்’ பொருட்டு, தமிழ்நாடு விளையாட்டு மேம்பாட்டு ஆணையம் நடத்தும் மாவட்ட விளையாட்டு விடுதிக்கான தேர்வில் கலந்து கொண்டேன். மதுரை விடுதியில் எனக்கு இடம் கிடைத்தது. 8-ஆம் வகுப்பில் என்னோடு சேர்ந்த மற்ற எல்லா சிறுவர்களையும் போல நானும் டிரங்குப் பெட்டியோடு குறிப்பிடப்பட்ட நாளன்று விடுதிக்கு சென்று சேர்ந்தேன்.

மதுரை, மேலூர், சேலம், திண்டுக்கல், ஈரோடு, கோவை, நாகர்கோவில், கன்னியாகுமரி என பல ஊர்களிலிருந்தும் வந்து சேர்ந்திருந்த விதவிதமான வண்ணங்களுடைய டிரங்கு பெட்டிகள், கிடைத்த இடத்தில், தத்தமது ஸ்டீல் கட்டில்களுக்கு அருகே சுவரோரமாக வைக்கப்பட்டிருக்கும். டிரங்கு பெட்டிகளின் அளவும், தரமும், வண்ணமும், அவற்றினுள்ளிருக்கும் அத்தியாவசியப் பொருட்களின் அளவும், தரமும், வண்ணமும், ஒருவரது சாதி மற்றும் வர்க்க அடையாளம் என்பதை எனது புத்தக மூளையால் வெகு காலத்திற்கு புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

அந்த ஒவ்வொரு டிரங்குப் பெட்டிக்கும் ஒரு கதையிருந்தது. அதனைத் திறந்து கேட்பது உங்களது டிரங்குப் பெட்டியை திறப்பதற்கு உதவி செய்யக் கூடியது.

அங்கே பல்வேறு விளையாட்டுகளை விளையாட வந்திருந்த பதினெட்டு வயதிற்கு உட்பட்ட சிறுவர்களில் (8-ஆம் வகுப்பு முதல் 12-ஆம் வகுப்பு வரை) நூற்றில் தொண்ணூறு பேருக்கு அது வெறும் விளையாட்டல்ல. தத்தமது வீடுகளில் துரத்தும் நிகழ்கால வறுமையிலிருந்தும், எதிர்கால வறுமையிலிருந்தும் தப்பிப் பிழைப்பதற்கான துருப்பு சீட்டு. இலவச உணவு, இலவச விளையாட்டு ஆடைகள், காலணிகள், இலவசக் கல்வி – இவற்றின் மூலம் கால்பந்தாட்டத்தைக் கற்று விளையாடி, எப்படியாவது ஒரு அரசு வேலை பெறுவதன் மூலம், நடுத்தர வர்க்கத்திற்கு தாவி விடுவதே ஒரே கனவு.

legs

எனவே, காலையும், மாலையும் மணிக்கணக்கில் ஓடுவதும், விளையாடுவதும் நடக்கும். பின்னர், பள்ளிக்கு சென்று வகுப்புகளில் உறங்குவோம். ஆசிரியர்களிடம் அடி வாங்குவோம். பெரும்பாலானோர் படிப்பால் பிரயோசனமில்லை என்பதை நன்கு உணர்ந்திருந்தார்கள். பாஸ் மார்க் வாங்குவது மட்டும்தான் குறிக்கோள். மற்றபடி எப்படியாவது ஒரு சப்-ஜூனியர் மேட்சாவது விளையாட முடியாதா என்பது மாத்திரம்தான் இலட்சியம். ஆனால், சப்-ஜூனியர் அளவில் விளையாட மிகுந்த திறனும், பயிற்சியாளரது முனைப்பும் அவசியம்.

பயிற்சியாளர்களோ பெரும்பாலும் கடனுக்கு பணியாற்றுபவர்கள். விதிவிலக்காக, எங்களை கால்பந்தின் மீது நேசம் கொள்ளச் செய்த ஒரு பயிற்சியாளர் (பெயர் மறந்து விட்டது) வாராது வந்த மாமணி போல வந்தார். அற்புதமான மனிதர். எங்களை ஏறத்தாழ குரங்குகளைப் போல ஆட்டுவித்தார். எங்களது அனைத்து வழக்கமான விளையாட்டுப் பயிற்சி முறைகளையும் அடியோடு மாற்றினார். எங்களுக்குள் அணி உணர்வை வளர்த்தெடுத்தார். துவக்கத்தில் அவர் மீது ஏற்பட்ட ஆத்திரம் எல்லாம் மறைந்து, அவர் எங்களது விளையாட்டை மேம்படுத்தி விட்டார் என்பதை மெல்ல மெல்ல உணர ஆரம்பித்தோம்.

கொட்டும் மழைகளில் ஆடினோம். பல ஊர்களுக்கும் சென்று வெற்றி வாகை சூடினோம். பேரிடி போல தீடீரென ஒரு நாள், அவர் இடமாற்றம் செய்யப்பட்டார். என்ன நடந்ததென்று எங்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அந்தக் காலத்தில் சோஷியல் மீடியாவெல்லாம் இல்லை. ஒரு வேளை இருந்தாலும், அவர் விடைபெற்றுச் சென்றால்தானே அழுது புரண்டு வைரலாக்க முடியும்? வேறு வழியின்றி, மீண்டும் பழைய செக்குமாடுகளாக மாறினோம். “எல்லா சிஸ்டமும் இப்படித்தான், சரியாக செயல்படுபவர்களைத் தான் சிஸ்டம் கடும் வெறுப்போடு பார்க்கிறது” எனும் உண்மையெல்லாம் மிக நீண்ட காலம் கழித்துதான் புரிந்தது.

கடவுள் உள்ளமே, கருணை இல்லமே!

அன்றாடம் காலையும், மாலையும் இரண்டு மணி நேரம் விளையாடும் எங்களுக்கு, பள்ளிப் பரிட்சைகளை விட வாட்டி வதைத்த விசயம், பசி. ஆம், அந்த வயதில் எடுக்கிற பசியை ‘கொடிது கொடிது’ எனும் வார்த்தைகள் கூட முழுமையாக சொல்லி விட முடியாது. ஆனால், எங்களுக்கு கிடைக்கும் உணவின் தரமோ ‘வயிற்றுக்குப் பிரச்சினையில்லை’ ரகம். ஆனால், இலவச உணவில் குற்றம் சொல்லும் அளவிற்கு கம்யூனிஸ்டுகளாக இல்லாத காரணத்தால், நாங்கள் உணவின் அளவை அதிகரிக்க எங்களுக்குள் போராடுவோம்.

எளிமையான வழிதான். அன்றாடம் கிடைக்கும் முட்டையையும், வாரம் ஒரு நாள் கிடைக்கும் மாட்டுக் கறியையும் பந்தயமாக வைத்து கூடைப்பந்து விளையாடுவோம். அதன் மூலம், ‘திறமைக்கேற்ப பந்தயம், திறமைக்கேற்ப உணவு’ என எங்களுக்குப் புரிந்த சோசலிச உணவுப் பொருளாதாரத்தை கட்டியமைத்தோம். மற்றபடி, எந்த ஒரு அரசு மாணவர் விடுதியிலும் நாம் காணக் கிடைக்கும் ‘மேம்பாட்டு’ அம்சங்களான கழிப்பிட வசதியின்மை, சகிக்க முடியாத குளியலறைகள், ஜெயில் வார்டனையொத்த சீனியர்களின் அராஜகங்கள், வன்முறைத் தாக்குதல்கள், பாலியல் குழப்பங்கள், சீரழிவுகள் என அனைத்தும் தட்டுப்பாடின்றி தாராளமாகவே புழங்கியது.

பயிற்சியாளர்கள், விடுதி வார்டன், மாவட்ட விளையாட்டு அதிகாரி ஆகியோர் எங்கள் மீது செலுத்திய அதிகாரம், செய்த ஊழல்கள் ஆகியவை பற்றி பல பக்கங்கள் எழுதலாம். ஆனால், அவற்றையெல்லாம் இப்பொழுதுதான் சற்றே புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அந்த வயதிலோ, ஆடிக்கு ஒரு தடவை, அமாவாசைக்கு ஒரு தடவை கிடைக்கும் மட்டன் பிரியாணிக்கு தவம் கிடப்போம். வார்டனே பிரியாணி சமைத்து பரிமாறுவார் என்பதால் அவரை தெய்வம் போல பார்ப்போம். கைப்பட சமைத்த பிரியாணிக்கும், கைப்பட வழங்கும் இலவசத் தொலைக்காட்சிக்கும், இலவச மடிக்கணிணிக்கும் பெருகி ஓடும் அன்பு மட்டுமே அடிப்படை என்று தெரியாத நாங்கள் பிரியாணி எடுத்த எங்கள் புறங்கையை நக்குவோம்.

food

பின்னாளில், பழங்குடிச் சிறுவர்களின் ‘மேம்பட்டுக்கான’ உண்டு உறைவிடப் பள்ளிகளுக்கு (tribal residential schools) செல்ல நேர்ந்த பொழுது, அங்கே சின்னஞ்சிறு சிறுவர்கள் வாழும் சூழலைக் கண்ட பொழுது, நான் வாழ்ந்த கருணை இல்லம், அவர்களது கருணை இல்லத்தை விட மேம்பட்டதாகவே இருந்தது என்பதை உணர்ந்தேன். அந்தச் சிறுவர்கள் அங்கேயே வளர்ந்து, படித்து, பின்னர் பத்ம சேஷாத்ரி, வேலம்மாள் மாணவர்களோடு போட்டியிட்டு நீட் தேர்வெழுதி மருத்துவர்களாக வலம் வருவார்கள் என எண்ணிய பொழுது, இந்த ஒட்டு மொத்த சமூக அமைப்பின் கருணையும் தொண்டையை அடைத்தது.

அன்றைய எனது விடுதி சகாக்கள் ஈரோடு காந்தி, கோவை சிவக்குமார், நாகர்கோவில் லாட்வின், ரூஃபஸ், தருமபுரி ஜெயப்பிரகாஷ் ஆகியோரெல்லாம் எங்கிருக்கிறார்களென்றே தெரியவில்லை. அவர்கள் தத்தமது விளையாட்டு பயணத்தை தொடர்ந்தார்களா என்றும் தெரியவில்லை. குறிப்பாக ஜெயப்பிரகாஷ் நிச்சயம் மாபெரும் கால்பந்தாட்ட வீரனாக வருவான் என நான் உறுதிபட நம்பினேன். ஸ்டாப்பர்-பேக்காக டிஃபென்ஸில் விளையாடுவதையே அவன் விரும்பினான். அவன் மாத்திரம் களத்தில் இருந்தால், கோல் கீப்பர் உட்பட நாங்கள் எல்லாரும் மேலே சென்று விளையாடலாம். அவனைத் தாண்டி ஒரு பால் கூட எங்களது கோல் போஸ்ட்டை நெருங்க முடியாது.

நீயே உனக்கு என்றும் நிகரானவன்

விடுதியிலிருந்த இரண்டு வருடங்களில், கால்பந்து விளையாட்டில் எனது திறமை குறித்த யதார்த்தமான புரிதல் ஏற்பட்டது. மேலும் கல்வியில் நான் கொண்டிருந்த ஆர்வத்திற்கு விடுதி உகந்த சூழலாகவும் இல்லை. எனவே, விடுதியிலிருந்து வெளியேறும் முடிவை எடுத்தேன். அதன் பின்னர், மேல்நிலைப் பள்ளியிலும், கல்லூரியிலும் (ஒரு குறைந்த காலம் மட்டும்) நான் விளையாடிய கால்பந்து ஆட்டம், எனக்கு நிறைய ரசிகர்களை பள்ளி, கல்லூரி நண்பர்கள் மத்தியில் பெற்றுத் தந்தது.

ஆனால், என்னோடு விளையாட்டு விடுதியில் விளையாடிய நண்பர்களோடு ஒப்பிட்டால், நான் ஒரு கற்றுக்குட்டி மட்டுமே என்பதை நான் அறிந்தே இருந்தேன். வருடா வருடம் தூத்தூரிலிருந்து விடுதிக்கு வந்திறங்கும், அச்சம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத மீனவச் சிறுவர்கள், எவராலும் பிடிக்கவே முடியாத பிரான்சின் ம்பாப்பே போல ஓடும் சிவகங்கை லோகு அண்ணன், சிரித்தபடி இடது காலால் பந்தை மெஸ்ஸி போல லாவகமாகக் கடத்திச் செல்லும் தூத்துக்குடி அமிர்தராஜ்.. இப்படி பலரையும் நினைத்துக் கொள்வேன்.

பின்னர் பல காலம் கழித்து, உடல் எடை கூடி ஓடுவதே சிரமமாகி விட்ட இந்நாட்களில், எனது மகனோடு அடிக்கடி கால்பந்து விளையாடுகிறேன். இப்பொழுதும் பந்தைத் தொட்டவுடன், அது ஒரு ஒட்டிப் பழகிய நாய்க் குட்டி போல என் கால்களின் மேல், இஷ்டம் போல துள்ளி விளையாடுகிறது. யாருக்கும் எதையும் நிரூபிப்பதற்கான நிர்ப்பந்தங்களற்று, சுதந்திரமாக பந்தைக் கடத்துகையில், உதைக்கையில், உள்ளூர எழும்பும் மகிழ்ச்சியை, உயிர்ப்பை என்னால் காதல் என்ற சொல்லால் மாத்திரமே குறிப்பிட முடிகிறது.

விளையாடிப் பாருங்கள், கால்பந்து வெறுமனே விளையாட்டல்ல!

“நீங்கள் பகவத் கீதை படிப்பதன் மூலம் சொர்க்கத்தை நெருங்குவதை விடக் கால்பந்து ஆடுவதன் மூலம் வேகமாக அடைய முடியும்.” எனும் விவேகானந்தரின் பொன்மொழி பிரபலமானது. உண்மைதான். கால்பந்தாட்டத்தை ஆடும் பொழுது, நீங்கள் சொர்க்கம் என்பதான ஏதோ ஒன்றை நீங்கள் உணர முடியும். அதை நான் ‘மகிழ்ச்சி’ என்ற எளிய சொல்லால் சொல்வேன்.

கால்பந்தாட்டம், உண்மையில் உங்களுக்கு எதிராக நீங்கள் நடத்தும் போராட்டம். ஆனால், அதனை நீங்கள் தனியாக நடத்த முடியாது. உங்கள் அணியோடு இணைந்து, மற்றவர்கள் உருவாக்கும் சாதக, பாதகங்களை ஏற்று, அதே வேளையில் உங்களது இயலாமை, அச்சம், வலி எனும் அனைத்து பலவீனங்களையும் வெல்வதற்கான போராட்டம்.

என்னதான் எதிர் அணியினர் எல்லா விதிமுறைகளையும் காற்றில் பறக்க விட்டாலும், முரட்டுத்தனமான ஃபவுல்களில் ஈடுபட்டு உங்கள் அணியினரைக் காயப்படுத்தினாலும், அறிவார்ந்த நடுவர்கள் கூட எதிர் அணியின் பக்கம் சாய்ந்து ஆஃப்சைட் காட்டினாலும், இறுதி விசில் வரை விடாப்பிடியாக விளையாடுவதுதான் போராட்டத்தின் சாரம். வலியதே வெல்லும் எனும் இயற்கையின் அடிப்படைச் சாரமும் அதுதான். வெல்லும் இறுதி நொடி வரை எது வலியது என்பது சார்பியலின்படி தற்காலிகமானது.

இணைப்பு: தல்லாகுளம் ப்ராசிலில் இருந்தது!

எங்கள் விடுதியில் படித்து முடித்த சீனியரான, வக்ஃபோர்டு கல்லூரி மாணவராக விளையாடிக் கொண்டிருந்த ராமன் விஜயன், பின்னாளில் இந்திய அணிக்கு விளையாடியதை அறிந்த பொழுது, அவரை அறிந்த எல்லா மதுரைக்காரர்களையும் போல நானும் பெருமகிழ்வுற்றேன். அவரது ஆட்டம் அப்பொழுதே எங்களையெல்லாம் பிரமிக்க வைக்கும். மதுரை தல்லாகுளத்தின் சிறந்த கால்பந்தாட்டக்காரர்களான ஜவகர் அண்ணன், காந்தி அண்ணன் ஆகியோரோடு சிரித்தவாறு அவர் பூட் மாட்டும் காட்சியை நினைத்துக் கொள்கிறேன்.

அக்காலங்களில், மதுரை தல்லாகுளத்திலிருந்த பொட்டலில் (சிறு மைதானம்), பல ஃபைவ்ஸ், செவன்ஸ் மேட்சுகள் கோலாகலமாக நடைபெற்றன. அத்தகைய தருணங்களில், தல்லாகுளம் ஒரு மாய யதார்த்தக் கனவு போல ப்ராசிலில் இருப்பது போலத் தோன்றும். தல்லாகுளத்திலிருந்து பல கால்பந்து வீரர்கள் விளையாட்டு விடுதியில் படித்தனர். அன்றாடம் மைதானத்திலும் தல்லாகுளத்தின் சீனியர் வீரர்களை பார்க்க முடியும். மைதானத்தை தொட்டு, விரல்களால் வாயில் ஒத்திக் கொண்டு உள்ளே புகும் எங்களைப் போன்ற இளையவர்கள், தல்லாகுளத்தின் சீனியர்களுக்கு அளிக்கும் மரியாதை குலத்தலைவர்களுக்கு பழங்குடிச் சமூகங்கள் அளிக்கும் மரியாதையை ஒத்தது. ஆனால், அதே ஜாம்பவான்கள் பின்னொரு நாளில் ரோட்டில் சைக்கிள் ஓட்டிச் செல்வதை பார்க்கும் பொழுது, மனதில் இனம் புரியாத வருத்தம் ஏற்படும்.

தல்லாகுளத்திலிருந்து வந்து என்னோடு விளையாடிய உடல் மெலிந்த பாலாஜியை நினைத்துக் கொள்கிறேன். தனது உடல் பலவீனம் குறித்த இயலாமை உணர்வு அவனிடம் உண்டாக்கிய மூர்க்கத்தையும், வன்மத்தையும் அன்று என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அதன் அடிப்படையாக விளங்கிய, தல்லாகுளம் எனும் இனிய, எளிய உலகத்தின் சாதிய, வர்க்க கட்டுமானத்தை புரிந்து கொள்ள, ஃபராய்டை விடவும், அம்பேத்கரும், மார்க்சுமே உதவினார்கள்.

பாலாஜிகள் அவர்கள் விரும்பிய கரையை சேர்ந்தார்களா என்றறிய நான் முயற்சி எடுக்கவில்லை. அத்தகைய முயற்சிகளில் ஈடுபடுவது மிகையானது எனும் இயல்பான எண்ணம் உண்மையில் இயல்பானதா?

12 ஜூலை 2018 தி இந்து திசை நாளிதழில் வெளியான கட்டுரையின் நீண்ட வடிவம்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s