எப்பொழுதும் போல்…

அதிகாரத்தின் துவக்குகள் கொலைவெறித் தாண்டவமாடும் நிம்மதி குலைந்த இருண்ட காலத்தில், காட்சிகளாகவும் கதறல்களாகவும் கொலையுண்டவர்களின் குருதி முகங்களில் தெறிக்க, மீண்டும் மீண்டும் கைகளால் கன்னங்களில் அழுந்தத் தேய்த்த வண்ணமிருக்கிறோம். … Continue reading எப்பொழுதும் போல்…

கூதிர்காலக் குறிப்புகள் #1

ஏதோவொரு
சிறு புள்ளியில் துவங்கி
தயங்கி நின்றும்
தடையற்று சென்ற வண்ணமுமாய்
உருவாகி நிற்கின்றன ஓவியங்கள்.
மொழி கொண்டு நிரப்புவதால் மாத்திரம்
பொருள் விளங்குமா என்ன? Continue reading கூதிர்காலக் குறிப்புகள் #1

காய சண்டிகை பசியாறும் போழ்தில்…

காய சண்டிகை பசியாறும் போழ்தில்…

எங்கிருந்தோ காய சண்டிகை
நாமனைவரும் அறிந்த காரணத்தால்
செவிப்பறைகள் அதிர்ந்து
இரத்தம் கசியும் வண்ணம் பெருங்குரலெடுத்து அழுதாள். Continue reading காய சண்டிகை பசியாறும் போழ்தில்…

ஒண்டிப்புலி கவிதையும், புண்படும் உரிமையும்!

உனக்கும், எனக்கும், அவனுக்கும், எனக்கும், உனக்கும், அவனுக்கும், அவனுக்கும், இவனுக்குமான வாள்வீச்சுகளில் உருத்தெரியாமல் கிடக்கிறது கொலையுண்ட வரலாறு. உனதான வரலாற்றின் குருதியெடுத்து முகம் முழுக்கப் பூசி, சினமேறிச் … Continue reading ஒண்டிப்புலி கவிதையும், புண்படும் உரிமையும்!

ஒட்டகத்தின் நிழல்

சடுதியில் பரிமாணம் புதிராக மாறும் பாதையில் என்றோ ஒரு வெயில் நாளில் வின்சென்ட் தென்பட்டான். விரிந்து கிடக்கும் மணற்பரப்பு சதுரங்கக் கட்டங்களாக, ஏற்ற இறக்கம் புரியாத வண்ணம் … Continue reading ஒட்டகத்தின் நிழல்

இறந்ததா காலம்?

பிறகொரு நாள் நான் மரித்திருந்தேன். எனது மூச்சில் நீ புதிதாய் பிறப்பதாய் மெல்லப் பகிர்கிறாய். எது உண்மை? இறந்த காலம் இறக்காமல் போனால் இறப்பது எது? இறந்தது … Continue reading இறந்ததா காலம்?

கரை தொடும் அலைகள் #3

‘மாதொருபாகன்’ நாவலை இதுவரை படிக்கவில்லை. இப்பொழுது வாங்கிய நூல்களில் முதல் நூலாக அதனைத் தான் படிக்கவிருக்கிறேன். இத்தகைய உந்துதலை ஏற்படுத்தும் சாதிய, கலாச்சாரப் பாதுகாவலர்களுக்கு நன்றி. Continue reading கரை தொடும் அலைகள் #3

கண்ணீரின் சொற்கள்!

உன் கண்களைப் பார்க்காமலிருக்க முயல்கிறேன். உனது பால் முகத்தை நினைக்காமலிருக்க முயல்கிறேன். மீண்டும் மீண்டும் நீ மனக்கண்ணில் மெல்ல எழும்பிய வண்ணமிருக்கிறாய். உன் முகத்தில் நிலவும் மெளனம்… … Continue reading கண்ணீரின் சொற்கள்!

பார்த்துக் கொண்டுதானிருக்கிறோம்…

அஞ்சலிகள் வீர வணக்கங்கள் முழக்கங்கள் கவிதைகள் கண்ணீர்த் துளிகள் மெழுகுவர்த்திகள் இறுதியில் எல்லாம் ஒன்றுதான். கும்பகோணம் குழந்தைகள் முத்துக்குமார் செங்கொடி முருகதாசன் வினோதினி அதே வரிசையில் அதே … Continue reading பார்த்துக் கொண்டுதானிருக்கிறோம்…

மாயப் புதிர்

இதுவரை முடிவுறாத கருந்துளையின் நீண்ட பயணத்தில், தலை திருப்பிப் பார்க்கும் தருணம் பற்றி வந்த இழைகளின் வேர்கள் மங்கலாகக் காட்சியளிக்கின்றன. எங்கோ தொலைதூரத்தில் அடிவானத்தில் அவை கிடக்க … Continue reading மாயப் புதிர்

மிச்ச சொச்சம்…

பரஸ்பரம் விழுந்து விட்டன வார்த்தைகள். வார்த்தைகளின் வழியாகவும், வார்த்தைகளின் உள்ளாகவும், வார்த்தைகளை மீறியும், வெளிப்பட்டு விட்டன கருத்துக்களும், பார்வைகளும், பண்புகளும்… நீ நானாகிப் பார்க்க விரும்பவில்லை. நான் … Continue reading மிச்ச சொச்சம்…

அமிழ்தலின் சொற்கள்!

உன்மத்தத்தின் தாண்டவம் முடிந்து, உயிர் குடிக்கும் பித்தின் அலைக்கழிப்புகள் மெல்ல அடங்கி மறைய, தீராத கருங்குழிக்குள் அமிழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். சொற்கள் கூட சுமையாகத் தோன்றுகின்றன. தூரிகை துருப்பிடித்துக் … Continue reading அமிழ்தலின் சொற்கள்!

நெருப்பு – II

என்ன சொல்வது? என்ன வெளிப்படுத்துவது? என்ன செய்வது? உன்னை கண்டிப்பதா? அதற்கான தகுதி எனக்கு உண்டா? உனக்காகக் கதறி அழுவதா? தன்னை நொந்து கொள்வதா? நம்மை நொந்து … Continue reading நெருப்பு – II

தப்பு?

தப்பி விடு… தப்பு, எப்படியேனும்… எப்பாடுபட்டேனும்… தப்பு… இல்லை இது தப்பு தப்புதல் தப்பு தப்பாதே தாங்கி நில் இல்லை தப்பி விடு… தப்பு, எப்படியேனும்… எப்பாடுபட்டேனும்… … Continue reading தப்பு?