ஒண்டிப்புலி கவிதையும், புண்படும் உரிமையும்!

உனக்கும், எனக்கும், அவனுக்கும், எனக்கும், உனக்கும், அவனுக்கும், அவனுக்கும், இவனுக்குமான வாள்வீச்சுகளில் உருத்தெரியாமல் கிடக்கிறது கொலையுண்ட வரலாறு. உனதான வரலாற்றின் குருதியெடுத்து முகம் முழுக்கப் பூசி, சினமேறிச் சிரிக்கிறாய். தோபா தேக் சிங்கின் குரலில் உன்னிலிருந்து பாய்கின்றது குருதி. வெடிக்கிற வார்த்தைகள் சங்கீதமாக ஒலித்ததாக சரித்திரமில்லை. பிறகென்ன, அவனுடையதான வரலாறு ஆவேசம் கொண்டெழுகிறது. இவனுடையதான வரலாறு இடையில் ஏதோ கூச்சலிடுகிறது. தொலைதூரத்தில் கால நதிக்கரையில் காகிதக் கப்பல் விட்ட வண்ணம் மாயகோவ்ஸ்கி முணுமுணுத்தான். "கவிதையல்ல பிரச்சினை. கூடவே … ஒண்டிப்புலி கவிதையும், புண்படும் உரிமையும்!-ஐ படிப்பதைத் தொடரவும்.